Գերմանիայի պաշտպանական ներդրումները կասկածի տակ
Գերմանիան վերջին տարիներին էականորեն ավելացրել է իր պաշտպանական բյուջեն՝ նպատակ ունենալով արմատապես վերազինել երկրի բանակը։ Հարյուրավոր միլիոնավոր եվրոներ են ուղղվում ռազմական կարիքների բավարարմանը, սակայն մասնագետների շրջանում ավելի ու ավելի է ուժեղանում մի հիմնական հարց. արդյո՞ք այդ ներդրումները ճիշտ ուղղությամբ են կատարվում։
Ժամանակակից մարտադաշտի փոփոխվող բնույթը
Վերջին տարիների ռազմական հակամարտությունները, մասնավորապես Ուկրաինայում ընթացող պատերազմը, ցույց են տվել, որ ժամանակակից մարտադաշտը կտրուկ փոխվել է։ Անօդաչու թռչող սարքերը, այսպես կոչված դրոնները, դարձել են ռազմական գործողությունների կարևորագույն բաղադրիչ։ Այս սարքերը, որոնք հաճախ կարելի է արտադրել կամ ձեռք բերել համեմատաբար ցածր գնով, կարողանում են ոչնչացնել բազմամիլիոն արժողությամբ ռազմական տեխնիկա։
Հենց այս ֆոնին է, որ Գերմանիայի ռազմաարդյունաբերական ռազմավարությունը հայտնվում է ուշադիր ուսումնասիրության կենտրոնում։ Երկիրը շարունակում է ներդրումներ կատարել ծանր զրահատեխնիկայի, մասնավորապես տանկերի ոլորտում, ինչը մի շարք ռազմական վերլուծաբանների մոտ հարցեր է առաջացնում։
Տանկ ընդդեմ դրոնի. ո՞ւմ է հաղթում արժեքի հաշվին
Թանկարժեք տանկի և էժան անօդաչու սարքի հակադրությունը ռազմական ռազմավարների համար դարձել է առանցքային բանավեճի թեմա։ Ժամանակակից տանկը կարող է արժել տասնյակ կամ նույնիսկ հարյուրավոր միլիոն եվրո, մինչդեռ որոշ ռազմական դրոններ կարելի է արտադրել կամ ձեռք բերել շատ ավելի ցածր գնով, բայց ունեն ոչ պակաս ներուժ ռազմական նպատակների հասնելու համար։
Ռազմական փորձագետների մի մասը կարծում է, որ ապագայի պատերազմները կտիրի նա, ով ունի ավելի ճկուն, արագ և ծախսարդյունավետ ռազմական տեխնոլոգիաներ, ոչ թե ոլոռ ու կաղամբ ավանդական ծանր տեխնիկայի պահեստ։
Գերմանիայի ռազմական փիլիսոփայությունը
Գերմանիայի բանակի, Bundeswehr-ի, ղեկավարությունը պնդում է, որ ծանր զրահատեխնիկան, ներառյալ Leopard տանկերի նոր սերունդները, դեռ կարևոր դեր ունեն ժամանակակից պատերազմում։ Ըստ նրանց, տանկերը ի վիճակի են ապահովել ուժ ու ճնշում ցամաքային գործողություններում, ինչ որ անօդաչու սարքերը լիովին փոխարինել դեռ չեն կարող։
Այնուամենայնիվ, ռազմական ռազմավարության մասնագետները ընդգծում են, որ Գերմանիան կարիք ունի ավելի հավասարակշռված մոտեցման՝ ոչ միայն ավանդական ռազմատեխնիկայի, այլ նաև արհեստական բանականության, կիբերպաշտպանության և անօդաչու համակարգերի համակցված ուղղության մշակման։
ՆԱՏՕ-ի պարտավորությունները և ներքին ճնշումները
Գերմանիան ՆԱՏՕ-ի անդամ երկիր է և ստանձնել է պարտավորություն՝ ռազմական ծախսերը հասցնելու իր ՀՆԱ-ի երկու տոկոսին։ Այս թիրախին հասնելու ճնշումն ու դրա ծախսման ուղղությունն ու ձևն ուղղակիորեն ազդում են Բեռլինի ռազմաարդյունաբերական ռազմավարության վրա։
Ներքաղաքական հարթությունում ևս կան տարաձայնություններ։ Գերմանիայի հասարակության մի հատված կողմ է ավելի ուժեղ ռազմական ներդրումներին, մյուսը՝ կողմ է ռեսուրսներն ուղղելու սոցիալական կարիքներին կամ ավելի ժամանակակից ու ոչ ավանդական ռազմական լուծումներին։
Ապագայի պաշտպանություն. ո՞ւր է Գերմանիան գնում
Ռազմական վերլուծաբանների մեծ մասը կարծում է, որ Գերմանիան, ինչպես և ՆԱՏՕ-ի մյուս անդամ պետությունները, պետք է վերանայի իր մոտեցումը պաշտպանությանը։ Ժամանակակից անվտանգության ճարտարապետությունը պահանջում է ոչ թե ուղղակի ավանդական ռազմական ներդրումների ավելացում, այլ ռազմական պատրաստության արդիականացում, ինտելեկտուալ տեխնոլոգիաների ընդունում և ռազմական դոկտրինի վերանայում։
Այս բոլոր հարցերին Գերմանիան դեռ պատասխան պետք է գտնի, և դա, ամենայն հավանականությամբ, կախված կլինի ոչ միայն ռազմական, այլ նաև քաղաքական կամքից ու ռեսուրսների ճիշտ բաշխումից։ Տանկե՞ր, թե՞ դրոններ, ծանր տեխնիկա, թե՞ կիբերպաշտպանություն. այս ընտրությունը Բեռլինի համար ավելի ու ավելի կարևոր է դառնում ամեն անցնող տարվա հետ։
